Blog

2. okt, 2017

Wat is beter vanuit de ziel: begraven of cremeren? Niemand weet het werkelijk en er is vanuit de verschillende religies geen inzichtelijke informatie beschikbaar. Er zijn wel allerlei argumenten voor het een of het ander, maar die zijn gebaseerd op veronderstellingen, aannames of interpretaties. Voor zover ik weet is er nooit een overleden ziel geweest die zei: "Had mij maar begraven, omdat ...."

Je zou kunnen zeggen dat het niet uitmaakt. Als je eenmaal bent gestorven, is het enige dat achterblijft een lege omhulzing. Echter, hoe lang duurt het voordat je geest uit het fysieke lichaam is vertrokken? Dat zou best langer kunnen duren dan wij doorgaans aannemen. En zit de geest dan nog in het lichaam, m.a.w. is het proces van sterven nog niet volledig voltooid, terwijl het lichaam al wordt verbrand? En verbrand je misschien meer dan alleen een lichaam, m.a.w. wordt er ook belangrijke informatie mee verbrand?

Ik pretendeer niet de antwoorden te hebben. Wel heb ik deze overwegingen:

  • Volgens het Boeddhisme duurt het 3,5 dagen (84 uren) voordat de geest het lichaam heeft verlaten. Gedurende die tijd is het raadzaam om het lichaam met rust te laten. Dat is niet verkoopbaar in de Westerse wereld, dus hoe dat voor de overlevende is, kan ik alleen maar naar raden: het lijkt me zeer onprettig en onrustig als er aan mij gesjord wordt, terwijl ik nog bezig ben mijn lichaam te verlaten. Ik zou het lichaam zo lang mogelijk in alle rust en vrede laten overgaan.
  • Na die 84 uren zou het dus niet uitmaken of het lichaam gecremeerd of begraven wordt, omdat er niemand meer in zit.
  • ik heb wel eens gelezen dat er speciale informatie verloren gaat met de verbranding van het lichaam (Oz), maar hoe erg dat is, weet ik niet.
  • Bij begraven heb je nog een plek om te bezoeken, als je dat zou willen.

Omdat er vanuit de religies geen informatie hierover beschikbaar is, behalve Bijbelse interpretaties, zou ik denken dat begraven of cremeren ieders puur persoonlijke keuze mag zijn.

 

 

 

 

 

 

8. sep, 2017

Je hebt je laatste adem uitgeblazen en dan? In ieder geval: je eigen leven zal de revue passeren in een groot overzicht. Alsof je het opnieuw beleeft. Niet alleen de dingen die je gedaan hebt, maar ook elke gedachte die je ooit gedacht hebt, ieder woord dat je ooit gesproken hebt, PLUS het effect dat jouw gedachten, jouw woorden, jouw daden hebben gehad op anderen, op alles en iedereen, op de aarde, de mensen, de dieren, de planten, de bomen, het water, de lucht, op alles. 

Het is essentieel te beseffen dat we verantwoordelijk zijn voor alles wat we doen, denken en zeggen. Dit is nogal een overdonderend besef als je dit echt tot je door laat dringen. 

Er is geen oordeel. Er zal nooit een oordeel zijn. Jij bent de enige beoordelaar van je eigen leven. Als je krijgt te zien en te voelen wat het effect was van jouw gedachten, woorden en daden op anderen, dan kun je zelf beoordelen of je hierover tevreden of ontevreden bent. Het is onvermijdelijk dat je pijn en verdriet zult voelen om het leed dat je -wetend of onwetend- hebt veroorzaakt. 

Het ergste lijkt mij de pijn die je zult voelen om het leed dat je wetend hebt veroorzaakt. Dit lijkt mij niet te harden, als je in een heldere staat verkeert en alles bij je binnenkomt.

Daarom is het zo cruciaal om je bewust te zijn van wat je doet, denkt en zegt. En dat je probeert zo min mogelijk lijden te veroorzaken.

 

 

4. jul, 2017

Over doodgaan

De angst voor de dood is de diepste angst die een mens kent. Zo lang mogelijk duwen we die weg. Maar op de drempel van de dood kan niets of niemand ons nog redden. De wereld die we kennen vervaagt en lost tenslotte op in de mist. 


Wanneer de gedachtenwereld uiteen valt tijdens het sterven, belanden we in een gebied waar het IK geen greep heeft. Op het moment dat je gaat sterven sta je oog in oog met de gapende leegte. Je wilskracht en dadendrang staan machteloos en kunnen je niet redden. De onmacht die we nu voelen, hebben we ons leven lang bewust of onbewust bestreden. De enige remedie tegen de angst voor leegte is het besef dat leegte identiek is aan ruimte. We moeten leren ons thuis te voelen in de leegte. Erin kunnen ontspannen, dan komt er ruimte in ons en angst wordt vrijheid. Ons bewustzijn is de buffer tegen angst.


Als je gaat sterven sta je op de drempel van het onbekende. Hoe ga je daarmee om? Eerst moet je erkennen dat er sprake is van een overgang. In het Tibetaans Boeddhisme wordt dat een bardo genoemd. Een bardo wordt gekenmerkt door angst. In de overgang tussen twee situaties strekt de barre woestijn van het onbekende zich uit. Het angstzweet breekt je uit. Je hebt geen idee hoe lang de onzekerheid zal duren. Maar in plaats van snel naar houvast te zoeken moet je beseffen dat je de angst zelf hebt geschapen door het IK zijn gang te laten gaan. Het ego heeft een leven lang de kans gehad om alles op zichzelf te betrekken en een een vals wereldbeeld op te houden.


Erken allereerst dat je in een overgangssituatie zit. De dood is niet het einde, slechts een overgang. Als je dit onder ogen kunt zien, dan treedt er een zekere ontspanning op en kun je in contact komen met je wijsheid, je vermogen om te weten.


Alles komt voort uit de ruimte en keert er uiteindelijk in terug. De ruimte is ons thuis. Zodra we de laatste adem uitblazen, verlaat de levenskracht het lichaam om terug te keren in de ruimte. Daarom is het van vitaal belang om ruimte goed te leren kennen. Als je op je gemak bent met de ruimte, hoef je op beslissende momenten niet terug te vallen op emoties zoals angst of paniek.

Stilte helpt ons bekend te worden met ruimte. Stilte is voor veel mensen beangstigend. Durven we de stilte te ondergaan, dan betreed je een andere wereld. Stilte maakt de bankschroef van het IK losser.


Als de laatste adem het lichaam heeft verlaten keert het bewustzijn terug naar waar het vandaan komt, het gaat op in de ruimte, het lichaam is leeg. De energie waarmee je je leven lang het IK krampachtig hebt opgehouden, komt vrij. Wat overblijft is het licht van puur bewustzijn. Om dit licht bewust te ervaren moet je je geest trainen tijdens je leven, zodat je tijdens het sterven kunt begrijpen dat de dood slechts een overgang is.


Om leegte te leren kennen kun je de volgende meditatieoefening doen:

OEFENING

Ga rustig zitten of liggen.
Ga met je aandacht naar je ademhaling.
Bij iedere uitademing ga je met je aandacht mee op de uitademing naar buiten. Je reist a.h.w. mee met je uitademing, eerst een halve meter buiten je lichaam en dan verder, verder, tot waar de adem in de ruimte verdwijnt. Op dat punt waar de adem in de ruimte oplost, blijf je heel stil. Daar laat je het 'niets' op je inwerken. Hier ervaar je de leegte. Hoe beter en hoe langer je in de leegte kunt zijn, hoe meer je je bewust wordt van het onthechten dat vroeg of laat komen gaat.
Herhaal dit bij iedere uitademing. Na een paar keer kom je terug. 

Doe dit in het begin niet te lang, misschien maximaal 5 minuten. Zet eventueel een wekker/tijdklokje.

 

*) Vrij ontleend aan A. Maitland, Oneindig Afscheid

4. jul, 2017

Wat kun je nog meer doen om je voor te bereiden?


1) Rouwen tijdens het leven

Tijdens je leven is het belangrijk om te rouwen over ieder klein afscheid. Het leven bestaat uit vele kleine "afscheidjes". Elke afronding vraagt om een periode van rouw, anders blijft het verlies onverwerkt en zullen onverwerkte emoties je lastig vallen aan het einde van je leven. Rouwen is beseffen dat wat geweest is nu voorbij is en voelen hoe je je daarover voelt. Voel het verdriet. Als je jezelf dit gunt, komt er een ontspanning die steeds meer innerlijke vrede brengt.


2) Spijt betuigen

Voor een stervende is het van groot belang om in het reine te komen met het verleden. Erken waar je spijt van hebt. Dit kan gebeuren zonder aanwezigheid van de mensen die erbij betrokken waren. Misschien zijn de betrokkenen al dood of heb je er geen contact meer mee. Dan kun je nog de fout aan jezelf bekennen, eerlijk opbiechten en om vergiffenis vragen voor het leed dat je bewust of onbewust hebt veroorzaakt.


3) Vergeef de ander

Als een ander jou iets heeft "aangedaan", ligt het wat moeilijker. Je voelt wrok en boosheid. Het kan erg moeilijk zijn om dat los te laten.

Er is een inzicht wat dit misschien makkelijker maakt:

Om een ander te kunnen vergeven moet je bereid zijn om iets te leren.

Hiermee bedoel ik dat je inziet dat je deze persoon blijkbaar nodig had om iets van te leren. Je hebt inzicht gekregen in je gedragspatroon en je weet dat je dit nooit meer op die manier wilt doen. Deze persoon is dus op jouw weg gekomen om je dit te laten zien. Als je kunt beseffen dat iedereen slechts zijn rol speelt in jouw leven, dan kun je de gebeurtenissen met andere ogen bekijken. Shakespeare zei het al: "All the world's a stage". En alle mensen zijn de acteurs die hun rol spelen volgens het script, zoals dat is geschreven voordat je dit leven ging leiden.

Uiteindelijk kun je dan gaan beseffen dat als iedereen gewoon zijn/haar rol heeft gespeeld, precies zoals dat de bedoeling was, dat er eigenlijk niets te vergeven valt. Niet om dit bestaan te bagatelliseren: het leven op aarde kan loodzwaar zijn, moeizaam en het is er bepaald niet "leuk". Sommige mensen hebben het (nog) zwaarder dan anderen. We zitten allemaal gevangen in het rad van karma, dingen gebeuren en overkomen ons opnieuw en opnieuw, totdat we ontwaken en bevrijd worden. Daarom is het zo belangrijk om bewust(er) te gaan leven en jezelf te bevrijden.

28. mei, 2017

Je voorbereiden op het sterven is in feite een levenslang proces. Het bestaan is een en al verandering. Niets blijft hetzelfde. Alles gaat voorbij. Iedere keer als je afscheid moet nemen van iets, is dat een kleine dood, er sterft iets en iets nieuws kan ontstaan. Alle beetjes afscheid nemen maakt deel uit van het grote sterven en is in feite een voorbereiding op het uiteindelijke afscheid.

Deze kringloop van geboorte en dood zullen we ontstijgen als we ontwaken. Dan zie je namelijk dat er niets wordt geboren en ook niets sterft. Je komt nergens vandaan en je gaat nergens heen. Maar de ontwaakte staat is een gift van genade en zo lang wij daar niet zijn, ploeteren we voort in het ondermaanse bestaan.

Waarom is voorbereiden op het sterven belangrijk?

Als je onafgemaakte zaken hebt afgemaakt, kun je vredig heengaan. Je zorgt ervoor dat niets jou nog kan vasthouden op het aardse vlak. Je maakt jezelf vrij. Dit vergemakkelijkt het loslaten.

Je wilt geen dolende ziel worden: een verdwaalde, aardegebonden ziel die hier blijft rondhangen.

Als je je hele leven je eigen einde voor je uit hebt geschoven, zoals de meesten doen, komt er een dag dat je er voor staat en dan geen flauw idee hebt hoe je ermee om moet gaan, wat hierna komt en waar je naartoe moet.

 

Wat kun je zoal doen?

- Regel je conflicten, zorg dat je geen langlopende ruzies hebt. Praat het uit, sluit vrede.

- Laat dierbaren weten dat je van ze houdt.

- Vergeef jezelf, vergeef anderen (niet met je hoofd, maar met behulp van een boek, oefening of workshop, zorg dat het echt vanuit je hart komt)

- Doe aan bewustzijnsontwikkeling en zelfreflectie, verdiep je in spirituele materie op een manier die bij je past en goed voelt, bijv. meditatie

- Heel je verwonde innerlijk kind (bijv. met PRI - Past Reality Integration)

- Lees een boek over het stervensproces (bijv. het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven van Sogyal Rinpoche)

- Maak een codicil

- Regel je testament

- Omschrijf je begrafenis, wat zijn je laatste wensen?

- Stel niet uit tot later, doe het nu

- Leer mindful aandachtig te zijn (boek of training)

- Onderzoek je angsten: waar ben je het meest bang voor? Mediteer daarop. Gewoon 20 minuten gaan zitten en focussen op je angst. Wat komt er allemaal boven? Niet weglopen maar voelen.

Dit was een aanzetje. Je kunt nog veel meer verzinnen. Als je eenmaal een proces op gang hebt gebracht, rol je van het een in het ander.

Met toestemming van je dierbaren en in vrede heengaan, dat wens ik iedereen toe als het moment daar is.

- wordt nog verder uitgebreid zodra de inspiratie dat toelaat -